Ճակատագրի նշաննե՞ր, թե՞ զուգադիպություններ

Դժվար շրջանում սովորական զուգադիպությունները երբեմն սկսում են հուշումների նման թվալ․ ճիշտ պահին հնչում է ձեզ համապատասխան երգ, անսպասելիորեն գրում է մեկը, ում մասին վերջերս մտածել եք, կամ մի քանի օր շարունակ աչքի է ընկնում նույն թիվը։ Հոգեբան Միլանա Օրեխովան բացատրում է, թե ինչու դժվար ժամանակներում նման զուգադիպություններն ավելի հաճախ ենք նկատում։

Ամեն օր մեզ հասնում են բազմաթիվ ձայներ, դեմքեր, բառեր, հաղորդագրություններ և այլ ազդակներ։ Դրանք բոլորը գիտակցաբար ընկալելն անհնար է, ուստի ուշադրությունն ընտրում է այն, ինչ կապված է մեր ներկա հոգսերի, վախերի և ցանկությունների հետ։

Բաժանման մասին մտածող մարդը կարող է ավելի հաճախ ուշադրություն դարձնել հարաբերությունների ավարտի մասին պատմություններին։ Աշխատանքում փոփոխություն ծրագրողը սկսում է նկատել նոր հնարավորությունների մասին խոսակցությունները, իսկ կարևոր զանգի սպասողը արձագանքում է հեռախոսի ամեն ձայնին։ Արտաքին աշխարհը կարող է չփոխվել․ փոխվում է այն, ինչի վրա կենտրոնանում է մեր ուշադրությունը։

Ինչո՞ւ ենք դժվար պահին նշաններ փնտրում

Ճգնաժամը հաճախ զրկում է մեզ սովորական հստակությունից․ հին կողմնորոշիչներն այլևս չեն օգնում, իսկ նորերը դեռ չեն ձևավորվել։ Այդպիսի իրավիճակում հատկապես ցանկանում ենք իմաստ գտնել և հասկանալ՝ ուր շարժվել։ Զուգադիպությունը կարող է թեկուզ կարճ ժամանակով ստեղծել այն զգացողությունը, թե պատասխանը գտնվել է։

Մեր ընկալման վրա ազդում է նաև արդեն ձևավորված համոզմունքը հաստատելու ցանկությունը։ Եթե մարդը որևէ թիվ համարում է հաջողակ, այդ թվի հետ կապված բարեհաջող դեպքերն ավելի լավ կհիշի, քան այն օրերը, երբ առանձնահատուկ ոչինչ չի պատահել։ Այսպես ձևավորվում է անձնական պատկերացում, որը համոզիչ է թվում, թեև որոշ օրինակներ մնում են աննկատ։

Կարո՞ղ են զուգադիպությունները օգտակար լինել

Պատահական իրադարձությունը պարտադիր չէ կանխատեսում համարել, բայց այն կարող է օգնել լսել ինքներդ ձեզ։ Օրինակ՝ մարդը չի կարողանում ընտրել երկու տարբերակներից մեկը և մետաղադրամ է նետում։ Մետաղադրամը նրա փոխարեն չի որոշի՝ որն է ճիշտը, սակայն ընկած կողմի հանդեպ նրա արձագանքը՝ հիասթափությո՞ւն, թե՞ թեթևացում, կարող է շատ բան պարզել։

Ուստի «Ի՞նչ է ուզում ինձ ասել ճակատագիրը» հարցի փոխարեն կարելի է ինքներդ ձեզ հարցնել․ «Ինչո՞ւ հենց այս զուգադիպությունն այդքան ազդեց ինձ վրա»։ Այդպես ուշադրությունը գաղտնի ուղերձ փնտրելուց տեղափոխվում է սեփական զգացմունքների և կարիքների վրա։

Երբ մեկ դեպքը ապացույց է թվում

Նման մեխանիզմ գործում է նաև հանրային կյանքում։ Կտրուկ մեկնաբանությունից հետո մարդը կարող է եզրակացնել, թե լսարանը իրեն չի ընդունում, և այլևս չնկատել բազմաթիվ չեզոք կամ դրական արձագանքները։ Մեկ մեկնաբանությունը նրա համար կարող է դառնալ նշան, թե չարժե արտահայտվել կամ թե իր թեման ոչ մեկին հետաքրքիր չէ։

Այստեղ օգտակար է տարբերել դիտարկվող փաստը եզրակացությունից։ Փաստն այն է, որ ինչ-որ մեկը քննադատական մեկնաբանություն է գրել։ Իսկ «բոլորն այդպես են մտածում» պնդումն արդեն մեկնաբանություն է, որը միայն մեկ արձագանքով ապացուցել հնարավոր չէ։

Հավատա՞լ նշաններին, թե՞ ստուգել դրանք

Օրինաչափություններ փնտրելու ձգտումը մտածողության բնական մասն է։ Այն օգնում է սովորել, կապեր նկատել և կողմնորոշվել տեղի ունեցողի մեջ։ Սակայն երբեմն մենք կապ ենք տեսնում իրադարձությունների միջև, որը հնարավոր չէ հաստատել։

Զուգադիպությունը կարող է մնալ գեղեցիկ անձնական խորհրդանիշ՝ առանց գործողության պարտադիր հրահանգ դառնալու։ Եթե պատահական հանդիպումը հիշեցրել է հին ընկերոջ մասին և ցանկացել եք զանգահարել նրան, դա կարող է հաճելի առիթ դառնալ շփման համար։ Եթե պատահաբար լսած արտահայտությունն օգնել է ձևակերպել վաղուց հասունացած միտքը, կարող եք ավելի ուշադիր քննել այն։

Երբ որոշումը վերաբերում է առողջությանը, գումարին, աշխատանքին կամ հարաբերություններին, կարևոր է հենվել ոչ միայն խորհրդանիշների, այլև ստուգելի փաստերի վրա։ Զուգադիպությունը կարող է հուշել, թե ինչի մասին արժե մտածել, բայց որոշումն ընդունում եք դուք։

Gushak.net-ի խորհուրդը

Եթե զուգադիպությունը նշանակալի է թվում, նախ նկատեք, թե ինչ զգացումներ է այն առաջացրել և ինչ իրավիճակ է հիշեցրել։ Այնուհետև այդ զգացողությունները տարանջատեք փաստերից և հանգիստ գնահատեք հնարավոր տարբերակները։ Այդպես կկարողանաք լսել ինքներդ ձեզ՝ պատահականությունը պարտադիր կանխատեսում չհամարելով։